donderdag 4 augustus 2011

YMCA in de Verenigde Naties

Vorige week maandag heeft Romulo Dantas uit Brazilie, als jonge YMCA'er, de "High Level Meeting on Youth" toegesproken in aanwezigheid van de Algemeen-Secretaris van de VN en vele andere hooggeplaatste politici uit vele landen.
De YMCA was uitverkoren om de stem van de jongeren te laten horen.
Door op bijgaande link te klikken zie je een deel van de toespraak van Romulo met een, in die zaal nogal ongebruikelijk, zeer verrassend slot.

woensdag 3 augustus 2011

Journey for Justice 2011 @ YMCA of Palestine


Laat ik me allereerst even voorstellen: ik ben Fleur, ik ben 19 jaar en studeer politicologie in Engeland. Deze zomer wilde ik graag stage lopen in een land waar ik nog nooit geweest was en bij een organisatie die zich bezighield met politieke onderwerpen. Zo ben ik bij het Joint Advocacy Initiative terechtgekomen, een initiatief van de YMCA of East Jerusalem en de YMCA of Palestine. Het kantoor van de JAI is in Beit Sahour in Palestina, dus hier zal ik voor twee maanden wonen. Ik ben hier nu twee weken maar het voelt alsof ik er al veel langer ben, aangezien ik al zoveel heb gezien en meegemaakt!

Een van de programma's die de JAI ieder jaar organiseert is de 'Journey for Justice' (J4J): een programma van 9 dagen in juli, waarbij jongeren tussen de 18 en 26 van over de hele wereld naar Palestina komen om zelf mee te maken hoe het leven hier is en om meer te leren over het Israelisch-Palestijns conflict. Tijdens de J4J, een Palestijnse groep jongeren doet ook mee aan alle activiteiten, en de deelnemers worden gestimuleerd om met elkaar in discussie te gaan. Het programma is zeer gevarieerd met veel presentaties van lokale organisaties die zich inzetten voor de mensenrechten van Palestijnen, maar ook met culturele tripjes zoals naar Jerusalem, Bethlehem en de Dode Zee. Het was een drukke maar zeer interessante week. Het is onmogelijk om mijn ervaringen van deze week uitgebreid te beschrijven, dus ik zal alleen mijn hoogte- en dieptepunten met jullie delen.

Laat ik maar beginnen met mijn dieptepunten, zodat ik deze blog toch op een positieve manier kan eindigen! Vorige week maandag zijn we met de groep naar de Palestijnse stad Hebron gegaan, waarbij we eerst een presentatie kregen over de kritieke situatie in Hebron, en daarna met een gids door de stad gingen lopen. Het centrum van Hebron is overgenomen door Joodse 'settlers', die de Palestijnen uit hun huizen en winkels hebben gejaagd en waarna ze het hele centrum af hebben gesloten voor Palestijnen. Overal zijn security checkpoints, waarbij soldaten standaard hun geweer op je richten, en deze checkpoints zorgen voor heel veel problemen voor de lokale bevolking: het Israelische leger kan checkpoints zonder reden sluiten en het kan mensen weigeren, en de rijen voor de checkpoints zijn vaak zeer lang. Veel Palestijnse kinderen moeten iedere ochtend door de checkpoints op weg naar school, maar als de checkpoints gesloten worden betekent dat dat ze niet naar school kunnen. Bovendien bezorgt het de kinderen heel veel stress en kunnen ze zich moeilijk concentreren als ze op school zijn.

De bewoners van Hebron zijn gevangenen in hun eigen stad: overal staan Israelische uitkijktorens die met de nieuwste technieken (HD camera's, geluidrecorders) de hele stad in de gaten houden. Ik voelde me constant in de gaten gehouden toen ik er rondliep, een naar gevoel.
Met de gids zijn we het Joodse gedeelte binnengegaan, de 'safety zone'. We liepen van een drukke, levendige winkelstraat, door de checkpoint naar een uitgestorven spookstad: tientallen Palestijnse winkels die door het leger zijn gesloten, lege straten en veel Israelische vlaggen. In een half uur lopen zijn we maar twee joodse families tegengekomen, en veel meer militairen met grote wapens. Op een gegeven moment kwamen er een paar militairen naar ons toe die ons vertelden dat we op het verkeerde gedeelte van de straat liepen: dit gedeelte was voor Jews-only. Chagrijnig vroegen ze wie onze leider was, en JAI-medewerker Ibrahim moest zijn Palestijnse ID-kaart laten zien. Probleem was: hij was het vergeten. Dus hij moest meelopen en hij verdween uit het zicht, ons allen onwetend achterlatend wat er ging gebeuren. Een paar andere Palestijnse jongens uit onze groep moesten ook hun ID kaart laten zien, en het duurde ongeveer een kwartier voordat ze ze weer terug kregen. Al met al was het een angstige situatie, en het was schokkend om te zien hoe mensonterend de soldaten met Palestijnen omgaan.

Dat was dus mijn dieptepunt van de week. Maar er waren ook hoogtepunten natuurlijk! Het was geweldig om zoveel nieuwe mensen te leren kennen, ik heb heel veel zeer interessante discussies gehad en het is geweldig om te zien dat, ondanks dat het leven in Palestina zo moeilijk is, mensen de hoop niet opgeven en blijven vechten voor hun rechten (niet letterlijk natuurlijk!). Bovendien is het land prachtig, het eten lekker en de lokale bevolking is zeer vriendelijk. We hebben ook veel leuke dingen gedaan zoals dobberen in de Dode Zee en shoppen in Jerusalem!

Ik heb heel veel geleerd de afgelopen weken en ik weet zeker dat ik nog heel veel meer ga leren de komende tijd!

Ben je geïnteresseerd in de activiteiten van de JAI en het programma van de Journey for Justice? Kijk dan op www.jai-pal.org. Verder houd ik ook een eigen blog bij op www.fleurinpalestine.wordpress.com. Veel groetjes uit Palestina!

donderdag 28 juli 2011

YMCA Europa Festival!

Ondertussen zijn de voorbereidingen alweer druk gaan de gang voor het volgende Europese YMCA festival in Praag!
In 2013 zullen van 4-10 Augustus ongeveer 10.000 YMCAers vanuit Europa en de rest van de wereld bij elkaar komen, houdt deze datum dus vrij in je agenda!

Website: http://www.yefestival.com/
Facebook: http://www.facebook.com/ymcaeuropefestival


maandag 26 juli 2010

Verkiezingen en politiek..........ook in de YMCA

Eerder hebben jullie al kunnen lezen over de verkiezingen voor het Executive Committee van de World Alliance. Dat is overigens geen simpele zaak. De officers (president; vice president en treasurer) worden in funktie gekozen. De voorwaarde is dat ze uit verschillende werelddelen komen. Dat is gebeurd. Ken Colloton (USA); Fernando Ondarza (Mexico; behorend bij de Latijns-Amerikaanse en Caribische Federatie) en Helen McEwen (Azie en Pacific) mogen de kar gaan trekken.
Daarnaast zijn 23 leden van het Executive Committee gekozen. Daarvan mogen er 3 komen uit elk van de volgende regio's: Afrika; Azie; Europa; Latijns Amerika en het Caribische gebied; 2 uit de USA; 1 uit Canada en 1 uit het Midden oosten. Deze gekozenen worden aangevuld door 7 anderen waarvan maximaal 2 per regio.

Bij het tellen van de stemmen zijn 8 plaatsen gereserveerd voor jongeren (onder de 30 jaar) en 8 voor vrouwen (inclusief de vrouwen onder de jongeren). In Hong Kong waren 8 jongeren gekandideerd zodat die "automatisch waren gekozen. Die groep bevatte ook 4 vrouwen. Uit de groep ouderen zijn vervolgens nog 6 vrouwen gekozen waardoor het totaal op 10 kwam. Voor de overige plaatsen ging de strijd tussen de "oudere mannen" (waartoe ik blijk te behoren).

het eindresultaat is dat Europa 5 zetels krijgt, waaronder de drie jongeren Nadine Jording (Duitsland); Ian Pearson (Engeland) en Uku-Rasmus Lind (Estland) aangevuld met Mike Will (Schotland) en ondergetekende. Kjetil Fretheim uit Noorwegen viel buiten de boot. Ook Afrika kreeg zo het maximale aantal van 5 zetels. Azie/Pacific moet het doen met 4 zetels evenals latijns Amerika/Caribisch gebied. het Midden Oosten haalde 2 zetels (had ook 2 kandidaten) evenals USA (ook 2 kandidaten). Canada had 1 kandidaat die uiteraard een groot aantal stemmen kreeg en geen concurrentie had te duchten.

Nederland had 2 stemgerechtigden. Dat waren Robèrt Feith (vertegenwoordiger HB) en Harrie Vos (Voorzitter CIC). Als delegatie hadden we tevoren afgesproken dat we eensluidend zouden stemmen om daarmee het maximale effect te bereiken.

Tijdens de World Council merkte je dat er bij veel delegaties behoefte was aan verandering van de koers en de slagvaardigheid van de Wereldbond. Dat zie je terug in de keuze van voorzitter/vice-voorzitter/penningmeester. Samen met de nieuwe Secretary-General, Johan Vilhelm Eltvik (Noorwegen), een sterk gezelschap.
De grote "verliezer" is Azie en met name India waarvan de kandidaat voor het voorzitterschap en de kandidaat voor lid van het Executive Committe niet zijn gekozen.

Uiteraard is het nu zaak om te waken voor een Oost-West polarisatie.

De volledige uitslag is te zien op bijgaande foto.

Uiteraard ben ik blij met de steun die ik heb gekregen, zeker gelet op de prioriteit voor jongeren en vrouwen die in het systeem is ingebakken.

Alle leden van de Nederlandse delegatie hebben hun uiterste best gedaan en sterk voor mij gelobbyd, waarvoor ik ze uiteraard van harte heb bedankt. Daarmee zijn vele stemmen uit Europa, USA, Canada, Latijns-Amerika, Afrika en enkele Aziatische landen binnengehaald.

Over mijn ervaringen in het Executive Committee zal ik regelmatig rapporteren in de CIC

Ed Eggink

zondag 25 juli 2010

Naar het einde: conclusies en resoluties

De laatste dag van de worldcouncil stond in het teken van afronding. De workshops en meetings zijn samengevat in een rapport waarvan de inhoud werd gepresenteerd. Er wordt gestart met 'resource mobilisation'. Dus geldbronnen aanboren om meer werk te doen. Ook zijn er duidelijke plannen om met advocacy aan de slag te gaan.

Daarnaast waren er resoluties ingediend. Voorstellen van groepen delegaties over thema's die niet of niet zo concreet werden gemaakt. Er was een resolutie van jongeren om te onderzoeken of en hoe er gegarandeerd kan worden dat jongeren gegarandeerd stemrecht krijgen zodat ze ook expliciet worden betrokken in het beslisproces. Daarnaast was er ook een voorstel om Alternatief Toerisme te stimuleren van de Aziatische YMCA's. Toerisme is geen kerntaak, maar ik denk dat we als YMCA Nederland daar wel met YMCA Vakanties aan bij kunnen dragen. Ik heb uitnodigingen van YMCA Myanmar en YMCA Thailand om daar vakanties te organiseren. Ze hebben daar al ervaring mee dus wellicht kunnen we dat in de toekomst aan gaan bieden.

Tenslotte waren er veel dankwoorden voor de organisatie, de actieve deelnemers en de scheidend algemeen secretaris Bart Shaha en scheidend voorzitter Martin Meissner. Vele memorabele momenten die ook vastgelegd moesten worden.



Er waren ook twee blikken op de toekomst. Ik geef nu alleen de links.
http://www.ymca.co.uk/worldrecord2012
http://www.ymcafestival.com/