YMCA Peace Work Seminar

Every time you smile al someone, it is an action of love, a gift to that person, a beautiful thing.
Mother Theresa



Vierentwintig deelnemers, zeventien verschillende nationaliteiten.
Engels als eerste, tweede, derde of zelfs vierde taal.
En dan toch binnen een dag familie zijn, elkaar begrijpen, vertellen en luisteren, heel veel plezier maken en nieuwe dingen leren.

Waar dat kan? Ik was deelnemer in de YMCA Peace work seminar – impact and new challenges, in Praag van 18 tot 24 juli 2011.
Het was een fantastische week, eigenlijk denk ik niet dat ik de woorden heb het te beschrijven, maar ik zal een poging wagen in deze blog!

Met de nachttrein vertrok ik op zondagavond vanaf Utrecht centraal naar Praag Holesovice station. Vanaf daar was het even zoeken naar de juiste metro en bus, maar met anderhalf uur kon ik inchecken, tegelijk met Sarah en Amanda uit de VS, die dus al wat langer onderweg waren dan ik.
’s Avonds was de eerste kennismaking met de facilitators en de mensen die zich tot die tijd verborgen hadden gehouden om de toen al verloren slaap in te halen.

Het ontbijt was elke ochtend van 8 tot 9, gevolgd door een devotion, die de eerste dag geleid werd door Juan, secretary general YMCA Europe.

We werden als groep ingedeeld in vier zogenaamde homegroups. Ook in Armenië (Catch the vision 2010) werkten we in homegroups en het werkt fantastisch.
Alle vier de homegroups zijn op een bepaalde dag verantwoordelijk voor de icebreakers (denk: naamspelletjes, de menselijke knoop, ‘ga in twee rijen staan en welke rij een fles het snelst doorgeeft naar de laatste via de voeten wint’) en de devotion. Verder zit je als homegroup één of twee keer per dag samen om na te praten, te discussiëren of workshopopdrachten te doen. Zeker de mensen uit jouw homegroup leer je heel goed kennen, en de mensen uit mijn homegroup D, Dude where’s the peace?!, behoren absoluut tot de meest inspirerende, liefste en gezelligste mensen die ik ooit heb mogen leren kennen.

In de ochtenden kregen we presentaties over onder andere het YMCA project in de Caucasus:
Roots for Reconciliation (waarbij deelnemers van RfR werden geïnterviewd, te vinden op de website van YMCA Europe, aanrader!), Theory of Change, Do No Harm-methodology, YMCA Kosovo en Spanje en CVJM Hochschule in Duitsland.
Ook kwam Selma Zaidi langs om een workshop te verzorgen over impact assessment. Want hoe meet je eigenlijk de resultaten van jouw project? We werden uitgedaagd een nieuw project te verzinnen en een kritische jury van vrijwilligers (oftewel, de facilitators zelf) over te halen juist in ons project mee te doen.

In de middag, na lunch, uitbuiktijd en icebreakers was het tijd voor het Film Festival. Elke dag stond er een film op het programma; House of Fools (Tsjetsjenië), The band is coming (Midden-Oosten), Life is a miracle (Bosnië en Servië) en Kolja (Tsjechië). Zeker deze laatste twee hebben indruk op me gemaakt, de films geven in hele goed indruk van de situatie in tijd van oorlog, maar ze laten vooral zien hoe het leven altijd ongestoord doorgaat.

Op vrijdagavond zijn we het Praag ingetrokken voor een concert op de rivier en zaterdag was de excursiedag. Praag is ongelofelijk mooi, romantisch, ontspannen en gezellig. Dankzij Josie en Edita als inwoners van Praag hebben we heel veel gezien en niet geheel onbelangrijk, waren we toch steeds op tijd voor de laatste trein.

Als laatste wil ik een speciaal plekje geven aan YMCA Kosovo. YMCA Kosovo is jong, net als de algemeen secretaris Dorina Lluka (25 jaar), maar ze doen ontzettend goed werk. Ze werken met zoveel liefde aan alles wat ze aanpakken, en moeder Theresa heeft voor hen bijzondere waarde aangezien zij in Kosovo geboren is. De waarden en normen, de liefde en de hoop waarmee zij Kosovo helpen opbouwen zijn bewonderenswaardig.

Alle dank aan de facilitators en YMCA Europe, het was onvergetelijk.
De moraal van mijn verhaal:
Goed voorbeeld doet goed volgen en Peace is een werkwoord.

Feesten in Israel en Palestina!

Ik ben nu een paar weken in Palestina en heb alweer veel nieuwe dingen meegemaakt. Ik heb veel andere vrijwilligers ontmoet die bij andere organisaties stage lopen, maar ook heb ik mijn best gedaan om zoveel mogelijk in contact te komen met de lokale bevolking.

Zo ben ik een week geleden uitgenodigd voor een Palestijns verlovingsfeest van de zoon van mijn huisbaas. Toen ik en mijn huisgenoot werden uitgenodigd vroegen we direct: ‘wat moeten we aandoen?’ en ze zeiden luchtig ‘oooh niks bijzonders hoor, gewoon een beetje feestelijk!’. (Je ziet het al aankomen natuurlijk.) Dus die avond liepen we naar de feestlocatie, waar het erg druk was: de hele parkeerplaats stond bomvol en er liep een grote stroom mensen naar binnen toe.

Bij binnenkomst mochten we een flink rijtje mensen de hand schudden (waarvan wij alleen onze huisbaas, zijn vrouw en zijn zoon kenden) en toen we de zaal inliepen zagen we pas de omvang van het ‘feestje’: een enorme zaal met lange witte tafels, stoelen met grote rode strikken er omheen en letterlijk hon-der-den mensen die een plekje zochten. Er waren cameramannen aanwezig (dus je kon meekijken op één van de vijf beamers die verspreid over de zaal hingen) en er was zelfs een camera aan een enorm statief dat in de lucht rondzweefde. Alle vrouwen hadden hun mooiste galajurken uit de kast gehaald en hadden duidelijk een paar uurtjes voor de spiegel gestaan. Ik had het leukste rokje aangetrokken dat ik bij me heb, maar ik had een kleine inschattingsfout gemaakt met het aantrekken van mijn slippers. Mijn huisgenoot was al helemaal under-dressed met een lang zwart t-shirt aan (met lange mouwen) en een lange rok tot op haar enkels. De christelijke kledings-voorschriften golden blijkbaar niet deze avond, dus zo’n beetje iedereen had blote schouders en blote benen!

Hulpeloos liepen we naar een ober die ons een plekje aanwees in de hoek van de zaal (alsof hij onze schaamte voor onze outfits kon voelen) en vol enthousiasme en verwondering genoot ik van de gebeurtenissen. Het begon met een dans waarbij het toekomstige paar in het midden danste op Arabische muziek waarbij veel familie en vrienden eromheen staan te dansen en klappen (zo konden we eindelijk zien wie nou eigenlijk de toekomstige bruid was!). Daarna kwamen er twee Grieks-Orthodoxe priesters naar voren en volgens mij (het was natuurlijk allemaal in het Arabisch) zegenden ze de ringen voor de bruiloft. Er werd nog wat gebeden, en toen werd er cake uitgedeeld en begon de felicitatie-ronde. Alle honderden gasten gingen het toekomstige koppel langs en hun hele families om ze te feliciteren, waarna ze de zaal verlieten en weer naar huis gingen. Het was echt ontzettend leuk en bijzonder om mee te maken. Als dit pas het verlovings-feestje was, hoe moet de echte bruiloft er dan wel niet uitzien?!

Ook ben ik de afgelopen tijd een paar keer naar Israel gegaan: naar Jeruzalem, Tel Aviv en Haifa. In het vliegtuig op weg naar Israel had ik een jong meisje leren kennen uit Haifa en ze wilde graag afspreken toen ik in Haifa was afgelopen weekend. Dus we besloten samen naar de film te gaan! En toen belde haar moeder ons om te vragen of ik zin had om mee te gaan naar een Bar Mitswa feestje: ja, heel graag natuurlijk! We kwamen er ’s avonds om 9 uur pas en en toen was het feest al begonnen. Maar ik had alles behalve dit verwacht: het was in een ontzettend gave beach-club, met heel veel witte tafels en alle gasten zagen er geweldig uit. Ook hier was ik lekker under-dressed. Er was een camera die alles filmde en een DJ die keiharde muziek speelde. Het was een enorme show: er werden speeches gegeven, terwijl op de witte muren en schermen stoere foto’s van de 13-jarige jongen die de bar mitswa deed geprojecteerd werden, en er waren professionele breakdancers die een geweldige show gaven. Er waren ook filmpjes gemaakt voor de jongen en die werden afgespeeld: voetballers van het nationale elftal van Israel die de jongen een goede bar mitswa wensten. Ongelofelijk! Ook hadden al zijn vriendjes een nummer voor hem ingezongen in een studie, waar een gave clip van was gemaakt. Het eten was heerlijk, er waren veel leuke dingen te doen voor de kinderen (spelen op de wii, een pool-tafel, een gratis fotohokje voor gekke foto’s) en de avond eindigde met een disco. Al met al leek dit feestje meer op een soort super-sweet-13 dan een bar mitswa feest!

Twee totaal verschillende feesten, maar ook met gelijkenissen: zowel Israeliërs als Palestijnen houden wel van een feestje, en als er een feest wordt gegeven dan moet het ook meteen groot, met honderden gasten die er allemaal even piekfijn uitzien, en veel eten en drank. Het was erg leuk om even een kijkje te nemen in deze twee verschillende culturen, die ondanks de verschillen zeker ook gelijkenissen vertonen (misschien meer dan ze zelf willen toegeven)!

YMCA in de Verenigde Naties

Vorige week maandag heeft Romulo Dantas uit Brazilie, als jonge YMCA'er, de "High Level Meeting on Youth" toegesproken in aanwezigheid van de Algemeen-Secretaris van de VN en vele andere hooggeplaatste politici uit vele landen.
De YMCA was uitverkoren om de stem van de jongeren te laten horen.
Door op bijgaande link te klikken zie je een deel van de toespraak van Romulo met een, in die zaal nogal ongebruikelijk, zeer verrassend slot.

Journey for Justice 2011 @ YMCA of Palestine

Laat ik me allereerst even voorstellen: ik ben Fleur, ik ben 19 jaar en studeer politicologie in Engeland. Deze zomer wilde ik graag stage lopen in een land waar ik nog nooit geweest was en bij een organisatie die zich bezighield met politieke onderwerpen. Zo ben ik bij het Joint Advocacy Initiative terechtgekomen, een initiatief van de YMCA of East Jerusalem en de YMCA of Palestine. Het kantoor van de JAI is in Beit Sahour in Palestina, dus hier zal ik voor twee maanden wonen. Ik ben hier nu twee weken maar het voelt alsof ik er al veel langer ben, aangezien ik al zoveel heb gezien en meegemaakt!

Een van de programma's die de JAI ieder jaar organiseert is de 'Journey for Justice' (J4J): een programma van 9 dagen in juli, waarbij jongeren tussen de 18 en 26 van over de hele wereld naar Palestina komen om zelf mee te maken hoe het leven hier is en om meer te leren over het Israelisch-Palestijns conflict. Tijdens de J4J, een Palestijnse groep jongeren doet ook mee aan alle activiteiten, en de deelnemers worden gestimuleerd om met elkaar in discussie te gaan. Het programma is zeer gevarieerd met veel presentaties van lokale organisaties die zich inzetten voor de mensenrechten van Palestijnen, maar ook met culturele tripjes zoals naar Jerusalem, Bethlehem en de Dode Zee. Het was een drukke maar zeer interessante week. Het is onmogelijk om mijn ervaringen van deze week uitgebreid te beschrijven, dus ik zal alleen mijn hoogte- en dieptepunten met jullie delen.

Laat ik maar beginnen met mijn dieptepunten, zodat ik deze blog toch op een positieve manier kan eindigen! Vorige week maandag zijn we met de groep naar de Palestijnse stad Hebron gegaan, waarbij we eerst een presentatie kregen over de kritieke situatie in Hebron, en daarna met een gids door de stad gingen lopen. Het centrum van Hebron is overgenomen door Joodse 'settlers', die de Palestijnen uit hun huizen en winkels hebben gejaagd en waarna ze het hele centrum af hebben gesloten voor Palestijnen. Overal zijn security checkpoints, waarbij soldaten standaard hun geweer op je richten, en deze checkpoints zorgen voor heel veel problemen voor de lokale bevolking: het Israelische leger kan checkpoints zonder reden sluiten en het kan mensen weigeren, en de rijen voor de checkpoints zijn vaak zeer lang. Veel Palestijnse kinderen moeten iedere ochtend door de checkpoints op weg naar school, maar als de checkpoints gesloten worden betekent dat dat ze niet naar school kunnen. Bovendien bezorgt het de kinderen heel veel stress en kunnen ze zich moeilijk concentreren als ze op school zijn.

De bewoners van Hebron zijn gevangenen in hun eigen stad: overal staan Israelische uitkijktorens die met de nieuwste technieken (HD camera's, geluidrecorders) de hele stad in de gaten houden. Ik voelde me constant in de gaten gehouden toen ik er rondliep, een naar gevoel.

Met de gids zijn we het Joodse gedeelte binnengegaan, de 'safety zone'. We liepen van een drukke, levendige winkelstraat, door de checkpoint naar een uitgestorven spookstad: tientallen Palestijnse winkels die door het leger zijn gesloten, lege straten en veel Israelische vlaggen. In een half uur lopen zijn we maar twee joodse families tegengekomen, en veel meer militairen met grote wapens. Op een gegeven moment kwamen er een paar militairen naar ons toe die ons vertelden dat we op het verkeerde gedeelte van de straat liepen: dit gedeelte was voor Jews-only. Chagrijnig vroegen ze wie onze leider was, en JAI-medewerker Ibrahim moest zijn Palestijnse ID-kaart laten zien. Probleem was: hij was het vergeten. Dus hij moest meelopen en hij verdween uit het zicht, ons allen onwetend achterlatend wat er ging gebeuren. Een paar andere Palestijnse jongens uit onze groep moesten ook hun ID kaart laten zien, en het duurde ongeveer een kwartier voordat ze ze weer terug kregen. Al met al was het een angstige situatie, en het was schokkend om te zien hoe mensonterend de soldaten met Palestijnen omgaan.

Dat was dus mijn dieptepunt van de week. Maar er waren ook hoogtepunten natuurlijk! Het was geweldig om zoveel nieuwe mensen te leren kennen, ik heb heel veel zeer interessante discussies gehad en het is geweldig om te zien dat, ondanks dat het leven in Palestina zo moeilijk is, mensen de hoop niet opgeven en blijven vechten voor hun rechten (niet letterlijk natuurlijk!). Bovendien is het land prachtig, het eten lekker en de lokale bevolking is zeer vriendelijk. We hebben ook veel leuke dingen gedaan zoals dobberen in de Dode Zee en shoppen in Jerusalem!

Ik heb heel veel geleerd de afgelopen weken en ik weet zeker dat ik nog heel veel meer ga leren de komende tijd!

Ben je geïnteresseerd in de activiteiten van de JAI en het programma van de Journey for Justice? Kijk dan op www.jai-pal.org. Verder houd ik ook een eigen blog bij op www.fleurinpalestine.wordpress.com. Veel groetjes uit Palestina!