Laat ik me allereerst even voorstellen: ik ben Fleur, ik ben 19 jaar en studeer politicologie in Engeland. Deze zomer wilde ik graag stage lopen in een land waar ik nog nooit geweest was en bij een organisatie die zich bezighield met politieke onderwerpen. Zo ben ik bij het Joint Advocacy Initiative terechtgekomen, een initiatief van de YMCA of East Jerusalem en de YMCA of Palestine. Het kantoor van de JAI is in Beit Sahour in Palestina, dus hier zal ik voor twee maanden wonen. Ik ben hier nu twee weken maar het voelt alsof ik er al veel langer ben, aangezien ik al zoveel heb gezien en meegemaakt!
Een van de programma's die de JAI ieder jaar organiseert is de 'Journey for Justice' (J4J): een programma van 9 dagen in juli, waarbij jongeren tussen de 18 en 26 van over de hele wereld naar Palestina komen om zelf mee te maken hoe het leven hier is en om meer te leren over het Israelisch-Palestijns conflict. Tijdens de J4J, een Palestijnse groep jongeren doet ook mee aan alle activiteiten, en de deelnemers worden gestimuleerd om met elkaar in discussie te gaan. Het programma is zeer gevarieerd met veel presentaties van lokale organisaties die zich inzetten voor de mensenrechten van Palestijnen, maar ook met culturele tripjes zoals naar Jerusalem, Bethlehem en de Dode Zee. Het was een drukke maar zeer interessante week. Het is onmogelijk om mijn ervaringen van deze week uitgebreid te beschrijven, dus ik zal alleen mijn hoogte- en dieptepunten met jullie delen.
Laat ik maar beginnen met mijn dieptepunten, zodat ik deze blog toch op een positieve manier kan eindigen! Vorige week maandag zijn we met de groep naar de Palestijnse stad Hebron gegaan, waarbij we eerst een presentatie kregen over de kritieke situatie in Hebron, en daarna met een gids door de stad gingen lopen. Het centrum van Hebron is overgenomen door Joodse 'settlers', die de Palestijnen uit hun huizen en winkels hebben gejaagd en waarna ze het hele centrum af hebben gesloten voor Palestijnen. Overal zijn security checkpoints, waarbij soldaten standaard hun geweer op je richten, en deze checkpoints zorgen voor heel veel problemen voor de lokale bevolking: het Israelische leger kan checkpoints zonder reden sluiten en het kan mensen weigeren, en de rijen voor de checkpoints zijn vaak zeer lang. Veel Palestijnse kinderen moeten iedere ochtend door de checkpoints op weg naar school, maar als de checkpoints gesloten worden betekent dat dat ze niet naar school kunnen. Bovendien bezorgt het de kinderen heel veel stress en kunnen ze zich moeilijk concentreren als ze op school zijn.
De bewoners van Hebron zijn gevangenen in hun eigen stad: overal staan Israelische uitkijktorens die met de nieuwste technieken (HD camera's, geluidrecorders) de hele stad in de gaten houden. Ik voelde me constant in de gaten gehouden toen ik er rondliep, een naar gevoel.
Met de gids zijn we het Joodse gedeelte binnengegaan, de 'safety zone'. We liepen van een drukke, levendige winkelstraat, door de checkpoint naar een uitgestorven spookstad: tientallen Palestijnse winkels die door het leger zijn gesloten, lege straten en veel Israelische vlaggen. In een half uur lopen zijn we maar twee joodse families tegengekomen, en veel meer militairen met grote wapens. Op een gegeven moment kwamen er een paar militairen naar ons toe die ons vertelden dat we op het verkeerde gedeelte van de straat liepen: dit gedeelte was voor Jews-only. Chagrijnig vroegen ze wie onze leider was, en JAI-medewerker Ibrahim moest zijn Palestijnse ID-kaart laten zien. Probleem was: hij was het vergeten. Dus hij moest meelopen en hij verdween uit het zicht, ons allen onwetend achterlatend wat er ging gebeuren. Een paar andere Palestijnse jongens uit onze groep moesten ook hun ID kaart laten zien, en het duurde ongeveer een kwartier voordat ze ze weer terug kregen. Al met al was het een angstige situatie, en het was schokkend om te zien hoe mensonterend de soldaten met Palestijnen omgaan.
Dat was dus mijn dieptepunt van de week. Maar er waren ook hoogtepunten natuurlijk! Het was geweldig om zoveel nieuwe mensen te leren kennen, ik heb heel veel zeer interessante discussies gehad en het is geweldig om te zien dat, ondanks dat het leven in Palestina zo moeilijk is, mensen de hoop niet opgeven en blijven vechten voor hun rechten (niet letterlijk natuurlijk!). Bovendien is het land prachtig, het eten lekker en de lokale bevolking is zeer vriendelijk. We hebben ook veel leuke dingen gedaan zoals dobberen in de Dode Zee en shoppen in Jerusalem!
Ik heb heel veel geleerd de afgelopen weken en ik weet zeker dat ik nog heel veel meer ga leren de komende tijd!
Ben je geïnteresseerd in de activiteiten van de JAI en het programma van de Journey for Justice? Kijk dan op www.jai-pal.org. Verder houd ik ook een eigen blog bij op www.fleurinpalestine.wordpress.com. Veel groetjes uit Palestina!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten