Ik ben nu een paar weken in Palestina en heb alweer veel nieuwe dingen meegemaakt. Ik heb veel andere vrijwilligers ontmoet die bij andere organisaties stage lopen, maar ook heb ik mijn best gedaan om zoveel mogelijk in contact te komen met de lokale bevolking.
Zo ben ik een week geleden uitgenodigd voor een Palestijns verlovingsfeest van de zoon van mijn huisbaas. Toen ik en mijn huisgenoot werden uitgenodigd vroegen we direct: ‘wat moeten we aandoen?’ en ze zeiden luchtig ‘oooh niks bijzonders hoor, gewoon een beetje feestelijk!’. (Je ziet het al aankomen natuurlijk.) Dus die avond liepen we naar de feestlocatie, waar het erg druk was: de hele parkeerplaats stond bomvol en er liep een grote stroom mensen naar binnen toe.
Bij binnenkomst mochten we een flink rijtje mensen de hand schudden (waarvan wij alleen onze huisbaas, zijn vrouw en zijn zoon kenden) en toen we de zaal inliepen zagen we pas de omvang van het ‘feestje’: een enorme zaal met lange witte tafels, stoelen met grote rode strikken er omheen en letterlijk hon-der-den mensen die een plekje zochten. Er waren cameramannen aanwezig (dus je kon meekijken op één van de vijf beamers die verspreid over de zaal hingen) en er was zelfs een camera aan een enorm statief dat in de lucht rondzweefde. Alle vrouwen hadden hun mooiste galajurken uit de kast gehaald en hadden duidelijk een paar uurtjes voor de spiegel gestaan. Ik had het leukste rokje aangetrokken dat ik bij me heb, maar ik had een kleine inschattingsfout gemaakt met het aantrekken van mijn slippers. Mijn huisgenoot was al helemaal under-dressed met een lang zwart t-shirt aan (met lange mouwen) en een lange rok tot op haar enkels. De christelijke kledings-voorschriften golden blijkbaar niet deze avond, dus zo’n beetje iedereen had blote schouders en blote benen!
Hulpeloos liepen we naar een ober die ons een plekje aanwees in de hoek van de zaal (alsof hij onze schaamte voor onze outfits kon voelen) en vol enthousiasme en verwondering genoot ik van de gebeurtenissen. Het begon met een dans waarbij het toekomstige paar in het midden danste op Arabische muziek waarbij veel familie en vrienden eromheen staan te dansen en klappen (zo konden we eindelijk zien wie nou eigenlijk de toekomstige bruid was!). Daarna kwamen er twee Grieks-Orthodoxe priesters naar voren en volgens mij (het was natuurlijk allemaal in het Arabisch) zegenden ze de ringen voor de bruiloft. Er werd nog wat gebeden, en toen werd er cake uitgedeeld en begon de felicitatie-ronde. Alle honderden gasten gingen het toekomstige koppel langs en hun hele families om ze te feliciteren, waarna ze de zaal verlieten en weer naar huis gingen. Het was echt ontzettend leuk en bijzonder om mee te maken. Als dit pas het verlovings-feestje was, hoe moet de echte bruiloft er dan wel niet uitzien?!
Ook ben ik de afgelopen tijd een paar keer naar Israel gegaan: naar Jeruzalem, Tel Aviv en Haifa. In het vliegtuig op weg naar Israel had ik een jong meisje leren kennen uit Haifa en ze wilde graag afspreken toen ik in Haifa was afgelopen weekend. Dus we besloten samen naar de film te gaan! En toen belde haar moeder ons om te vragen of ik zin had om mee te gaan naar een Bar Mitswa feestje: ja, heel graag natuurlijk! We kwamen er ’s avonds om 9 uur pas en en toen was het feest al begonnen. Maar ik had alles behalve dit verwacht: het was in een ontzettend gave beach-club, met heel veel witte tafels en alle gasten zagen er geweldig uit. Ook hier was ik lekker under-dressed. Er was een camera die alles filmde en een DJ die keiharde muziek speelde. Het was een enorme show: er werden speeches gegeven, terwijl op de witte muren en schermen stoere foto’s van de 13-jarige jongen die de bar mitswa deed geprojecteerd werden, en er waren professionele breakdancers die een geweldige show gaven. Er waren ook filmpjes gemaakt voor de jongen en die werden afgespeeld: voetballers van het nationale elftal van Israel die de jongen een goede bar mitswa wensten. Ongelofelijk! Ook hadden al zijn vriendjes een nummer voor hem ingezongen in een studie, waar een gave clip van was gemaakt. Het eten was heerlijk, er waren veel leuke dingen te doen voor de kinderen (spelen op de wii, een pool-tafel, een gratis fotohokje voor gekke foto’s) en de avond eindigde met een disco. Al met al leek dit feestje meer op een soort super-sweet-13 dan een bar mitswa feest!
Twee totaal verschillende feesten, maar ook met gelijkenissen: zowel Israeliërs als Palestijnen houden wel van een feestje, en als er een feest wordt gegeven dan moet het ook meteen groot, met honderden gasten die er allemaal even piekfijn uitzien, en veel eten en drank. Het was erg leuk om even een kijkje te nemen in deze twee verschillende culturen, die ondanks de verschillen zeker ook gelijkenissen vertonen (misschien meer dan ze zelf willen toegeven)!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten